Tina Antonakou Ι · Παρ 13 Μαρ στις 3:09 μ.μ. Αγαπητοί συνεργάτες, Η δύναμη της εικόνας ως ιστορικού τεκμηρίου βρέθηκε στο επίκεντρο ανοιχτής συζήτησης που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, την Πέμπτη 12 Μαρτίου, στην Αποθήκη Γ, με τίτλο «Οι φωτογραφίες από την εκτέλεση της Καισαριανής και η αξία της τεκμηρίωσης της ιστορικής αλήθειας» και κεντρικό ομιλητή τον ιστορικό και Πρόεδρο της Εφορείας των Γενικών Αρχείων του Κράτους Δημήτρη Σωτηρόπουλο. Η συζήτηση, που συνομιλεί με το μεγάλο αφιέρωμα του 28ου ΦΝΘ στα αρχεία, επικεντρώθηκε στον ρόλο της τεκμηρίωσης, στη διατήρηση της συλλογικής μνήμης, αλλά και στο ιστορικό πλαίσιο που οδήγησε στα γεγονότα της 1ης Μαΐου 1944. Επίσης, στο πλαίσιο της Αγοράς πραγματοποιήθηκε το Agora Talk με τίτλο «Doc Together: Παρουσίαση έκθεσης για το Think Tank», στο οποίο συμμετείχαν 60 επαγγελματίες από ένα ευρύ φάσμα τομέων της βιομηχανίας. Η εκδήλωση εντάσσεται σε μια συνεχιζόμενη προσπάθεια για την ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας και τη δημιουργία πρακτικών δομών υποστήριξης για τους κινηματογραφιστές των οποίων η καλλιτεχνική ελευθερία και η προσωπική ασφάλεια απειλούνται. 28ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ // 5-15/3/2026
Doc Together: Παρουσίαση έκθεσης για το Think Tank
Την Κυριακή 8 Μαρτίου, στην Κεντρική Αίθουσα Εκδηλώσεων του Κέντρου Μουσικής του Δήμου Θεσσαλονίκης, πραγματοποιήθηκε το Agora Talk με τίτλο «Doc Together: Παρουσίαση έκθεσης για το Think Tank», στο οποίο συμμετείχαν 60 επαγγελματίες από ένα ευρύ φάσμα τομέων της βιομηχανίας. Η εκδήλωση εντάσσεται σε μια συνεχιζόμενη προσπάθεια για την ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας και τη δημιουργία πρακτικών δομών υποστήριξης για τους κινηματογραφιστές των οποίων η καλλιτεχνική ελευθερία και η προσωπική ασφάλεια απειλούνται. Στη συζήτηση συμμετείχαν η Nadja Tennstedt, επικεφαλής DOK Industry – DOK Leipzig, η Αγγελική Βέργου, επικεφαλής της Αγοράς στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και ο Jordi Wijnalda, Συντονιστής στη Διεθνή Συμμαχία για Κινηματογραφιστές σε Κίνδυνο (ICFR). Τη συζήτηση συντόνισε η Carmina Orozco López, Συντονίστρια Αντιπροσωπειών κινηματογραφικής Βιομηχανίας και Ειδικών Προγραμμάτων – DOK Leipzig.
Το Doc Together είναι μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2025 στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με το DOK Leipzig. Επιδιώκει να δημιουργήσει μια μακροπρόθεσμη, διατομεακή συμμαχία για την παροχή διαρκούς υποστήριξης σε κινηματογραφιστές που είναι εκτοπισμένοι, δεν έχουν πρόσβαση σε υποδομές χρηματοδότησης ή βρίσκονται σε κίνδυνο. Μετά την έναρξή του, το DOK Leipzig φιλοξένησε μια δεξαμενή σκέψης (Think Tank) τον Οκτώβριο του 2025, συγκεντρώνοντας 60 συμμετέχοντες που εκπροσωπούσαν ένα ευρύ φάσμα τομέων της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στις τρέχουσες προκλήσεις, στην κοινή ανάλυση γεγονότων και στην ανάπτυξη πιθανών στρατηγικών και λύσεων. Η παρούσα έκθεση παρουσιάζει τα βασικά ευρήματα και τα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας.
Τη συζήτηση προλόγισε ο Θάνος Σταυρόπουλος, Agora manager, ο οποίος καλωσόρισε τους συμμετέχοντες και έθεσε το πλαίσιο της συζήτησης. Τονίζοντας το συνεργατικό πνεύμα της πρωτοβουλίας, υπογράμμισε τη σημασία της συλλογικής δράσης εντός της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Στη συνέχεια, έδωσε τον λόγο στην Αγγελική Βέργου και στη Nadja Tennstedt, να παρουσιάσουν το πλαίσιο και τους στόχους της πρωτοβουλίας.
Καλωσορίζοντας το κοινό, η Αγγελική Βέργου μίλησε για τη μακροχρόνια συνεργασία μεταξύ των Φεστιβάλ και της κινηματογραφικής βιομηχανίας: «Ως Φεστιβάλ και Αγορές, βρισκόμαστε σε μια μοναδική θέση. Φέρνουμε τους ανθρώπους κοντά, δημιουργούμε χώρους όπου τα έργα βρίσκουν συνεργάτες και όπου οι ιδέες μπορούν να ζωντανέψουν».
Εξήγησε ότι η πρωτοβουλία προέκυψε από συζητήσεις εντός της βιομηχανίας ντοκιμαντέρ σχετικά με το πώς τα Φεστιβάλ και οι αγορές μπορούν να ανταποκριθούν καλύτερα στους κινηματογραφιστές που εργάζονται σε δύσκολες συνθήκες. «Το ερώτημα που επανερχόταν συνεχώς ήταν: τι κάνουμε πραγματικά για να υποστηρίξουμε τους κινηματογραφιστές που εργάζονται υπό συνθήκες κινδύνου — και τι περισσότερο μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί;» σημείωσε.
Η Nadja Tennstedt τόνισε ότι ο αυξανόμενος αριθμός κινηματογραφιστών που αντιμετωπίζουν εκτοπισμό, λογοκρισία και πολιτική πίεση έχει καταστήσει τη συντονισμένη δράση πιο επείγουσα από ποτέ. «Οι κινηματογραφιστές εργάζονταν πάντα κάτω από δύσκολες συνθήκες», ανέφερε, «αλλά σήμερα παρατηρούμε μια εκθετική αύξηση των περιοχών όπου η ίδια η δημιουργία ταινιών ενέχει σημαντικό κίνδυνο».
Υπογράμμισε επίσης ότι η πρωτοβουλία δεν στοχεύει στην αντικατάσταση των υπαρχουσών προσπαθειών, αλλά μάλλον στη σύνδεση και την ενίσχυσή τους. «Υπάρχουν ήδη πολλοί οργανισμοί που κάνουν ζωτικής σημασίας έργο. Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να συνδυάσουμε αυτές τις προσπάθειες και να κατανοήσουμε πού υπάρχουν τα κενά».
Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, η ομάδα του Doc Together οργάνωσε ένα Τhink Τank περίπου 60 συμμετεχόντων — κινηματογραφιστών, παραγωγών, δικηγόρων, ΜΚΟ, εκπροσώπων φεστιβάλ και επαγγελματιών του κλάδου — για να εντοπίσουν τις βασικές προκλήσεις και να προτείνουν πρακτικές λύσεις.
Παρουσιάζοντας τα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας, η Carmina Orozco Lopez συνόψισε τα κύρια θέματα που προέκυψαν από τις ομάδες εργασίας. Μία από τις κύριες ανησυχίες ήταν η πρόσβαση στη χρηματοδότηση. Σύμφωνα με τις συζητήσεις, τα αυστηρά κριτήρια επιλεξιμότητας και τα πολύπλοκα συστήματα υποβολής αιτήσεων συχνά αποκλείουν τους κινηματογραφιστές που έχουν εκτοπιστεί ή αναγκαστεί να μετεγκατασταθούν. Οι συμμετέχοντες υπογράμμισαν επίσης την ανάγκη να ξεπεραστούν οι αφηγήσεις που αντιμετωπίζουν τους κινηματογραφιστές που βρίσκονται σε κίνδυνο αποκλειστικά ως φορείς ιστοριών τραύματος. «Συχνά υπάρχει μια άρρητη προσδοκία ότι οι κινηματογραφιστές ορίζονται μέσα από τις δυσμενείς συνθήκες που βιώνουν», εξήγησε η Carmina Orozco Lopez, «αλλά η καλλιτεχνική ποικιλομορφία και η δημιουργική αυτονομία πρέπει να παραμείνουν στο επίκεντρο».
Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα που τέθηκε κατά τη διάρκεια του Think Tank ήταν ο κατακερματισμός της πληροφόρησης και των πόρων που είναι διαθέσιμοι στους κινηματογραφιστές που βρίσκονται σε κίνδυνο. «Υπάρχει μεγάλη στήριξη εκεί έξω», είπε η Carmina, «αλλά για τους κινηματογραφιστές μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσανατολιστούν σε αυτό το πολύπλοκο τοπίο και να καταλάβουν ποιες δυνατότητες ανταποκρίνονται στη δική τους συγκεκριμένη κατάσταση».
Οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν επίσης στη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα. Ενώ η υποστήριξη έκτακτης ανάγκης — όπως η μετεγκατάσταση, η διαμονή ή η οικονομική βοήθεια — είναι απαραίτητη, οι συμμετέχοντες τόνισαν τη σημασία της παροχής βοήθειας στους κινηματογραφιστές για την ανοικοδόμηση της επαγγελματικής τους ζωής μετά την άμεση κρίση. Οι συστάσεις περιελάμβαναν μακροπρόθεσμη καθοδήγηση, νομική βοήθεια και υποστήριξη ψυχικής υγείας.
Οι περιορισμοί κινητικότητας προσδιορίστηκαν ως ένα ακόμη κρίσιμο εμπόδιο. Οι περιορισμοί στις βίζες, το κόστος ταξιδιού και οι ανησυχίες για την ασφάλεια συχνά εμποδίζουν τους κινηματογραφιστές να συμμετέχουν σε Φεστιβάλ, αγορές και ευκαιρίες κατάρτισης. Το Think Tank πρότεινε τα φεστιβάλ να ενισχύσουν την κατανόησή τους σχετικά με τις διαδικασίες έκδοσης βίζας και να υποστηρίξουν πολιτικές κινητικότητας με μεγαλύτερη προσβασιμότητα στον τομέα του πολιτισμού.
Στη συζήτηση συμμετείχε επίσης ο Jordi Wijnalda, εκπρόσωπος της Διεθνούς Συμμαχίας για Κινηματογραφιστές σε Κίνδυνο (ICFR), ο οποίος αναφέρθηκε στην εμπειρία της οργάνωσης στην υποστήριξη κινηματογραφιστών παγκοσμίως. Εξηγώντας τις διαφορετικές μορφές κινδύνου που αντιμετωπίζουν οι κινηματογραφιστές, σημείωσε: «Οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζουμε δεν είναι απλώς οι προκλήσεις μιας δύσκολης βιομηχανίας. Είναι κίνδυνοι που απειλούν την καλλιτεχνική ελευθερία, τη δημιουργική έκφραση και μερικές φορές ακόμη και την προσωπική ασφάλεια των κινηματογραφιστών».
Περιέγραψε καταστάσεις άμεσων διώξεων και φυλάκισης έως ευρύτερων γεωπολιτικών πιέσεων που επηρεάζουν τους εργαζόμενους στον πολιτισμό σε ζώνες συγκρούσεων. Σύμφωνα με τον Jordi Wijnalda, η προστασία των κινηματογραφιστών απαιτεί τόσο δημόσια υπεράσπιση όσο και υποστήριξη που δεν είναι πάντα ορατή. «Η ευθύνη μας είναι να ρίξουμε όσο το δυνατόν περισσότερο φως στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των κινηματογραφιστών», είπε. «Μέσα στο σκοτάδι της αδιαφορίας τα αυταρχικά καθεστώτα μπορούν να δρουν χωρίς συνέπειες».
Αναλογιζόμενος το έργο της πρωτοβουλίας τα τελευταία πέντε χρόνια, ο Jordi Wijnalda τόνισε ότι η διεθνής αλληλεγγύη πρέπει να διατηρηθεί με την πάροδο του χρόνου. «Η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι αν οι άνθρωποι νοιάζονται, γιατί πολλοί νοιάζονται», σημείωσε. «Η πρόκληση είναι να διατηρείται αυτή η φροντίδα στον χρόνο και να μεταφράζεται σε ουσιαστική δράση».
Κοιτώντας μπροστά, οι ομιλητές τόνισαν ότι η ουσιαστική αλλαγή θα απαιτήσει μακροπρόθεσμη συνεργασία σε όλο το κινηματογραφικό οικοσύστημα — από τα φεστιβάλ και τις αγορές έως τις εταιρείες παραγωγής, τους χρηματοδότες και τους οργανισμούς προάσπισης.
Όπως κατέληξε ο Jordi Wijnalda, «Καμία πρωτοβουλία από μόνη της δεν μπορεί να λύσει τα πάντα. Αλλά μαζί μπορούμε να χτίσουμε ένα ισχυρότερο δίχτυ ασφαλείας για τους κινηματογραφιστές παντού. Γιατί τελικά, κανείς δεν είναι πραγματικά ελεύθερος μέχρι να είμαστε όλοι μας».
Η πρωτοβουλία «Doc Together» συνεχίζει να αναπτύσσει το δίκτυο και τους πόρους της, προσκαλώντας επαγγελματίες από όλη την παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία να συμβάλλουν σε ένα πιο συμπεριληπτικό, δεκτικό και υποστηρικτικό περιβάλλον για τους κινηματογραφιστές που εργάζονται υπό συνθήκες κινδύνου.28o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ // 5-15/3/2026
Ανοιχτή συζήτηση: «Οι φωτογραφίες από την εκτέλεση της Καισαριανής και η αξία της τεκμηρίωσης της ιστορικής αλήθειας»
Η δύναμη της εικόνας ως ιστορικού τεκμηρίου βρέθηκε στο επίκεντρο ανοιχτής συζήτησης που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, την Πέμπτη 12 Μαρτίου, στην Αποθήκη Γ, με τίτλο «Οι φωτογραφίες από την εκτέλεση της Καισαριανής και η αξία της τεκμηρίωσης της ιστορικής αλήθειας» και κεντρικό ομιλητή τον ιστορικό και Πρόεδρο της Εφορείας των Γενικών Αρχείων του Κράτους Δημήτρη Σωτηρόπουλο. Η συζήτηση, που συνομιλεί με το μεγάλο αφιέρωμα του 28ου ΦΝΘ στα αρχεία, επικεντρώθηκε στον ρόλο της τεκμηρίωσης, στη διατήρηση της συλλογικής μνήμης, αλλά και στο ιστορικό πλαίσιο που οδήγησε στα γεγονότα της 1ης Μαΐου 1944.
Τη συζήτηση συντόνισε ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Ορέστης Ανδρεαδάκης, ο οποίος καλωσόρισε το κοινό και υπογράμμισε τη σημασία των αρχείων για τη διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης σε μια εποχή όπου αντιμετωπίζει πολλούς κινδύνους αλλοίωσης και παραποίησης. Από την πλευρά του, ο ιστορικός Δημήτρης Σωτηρόπουλος συμφώνησε, λέγοντας ότι «η αλλοίωση της μνήμης δεν είναι καινούργια υπόθεση. Οι ιστορικοί τείνουν να είναι καχύποπτοι απέναντι στην έννοια αυτή διότι συχνά λειτουργεί ανταγωνιστικά με την τεκμηριωμένη ιστοριογραφία».
Αναφερόμενος στο ιστορικό πλαίσιο και την ταυτότητα των 200 εκτελεσθέντων της Καισαριανής, ο κ. Σωτηρόπουλος υπογράμμισε ότι η τεκμηρίωση των ταυτοτήτων και των βιογραφιών τους έχει πλέον σε μεγάλο βαθμό ολοκληρωθεί, με ελάχιστες μόνο επιμέρους αποκλίσεις. «Αυτό που γνωρίζουμε είναι πως στη μεγάλη πλειονότητά τους πρόκειται για μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, ενώ υπήρχαν και λιγότεροι τροτσκιστές και αρχειομαρξιστές. Επιπλέον, περίπου 20 άτομα είχαν συλληφθεί σε μπλόκα των Γερμανών το προηγούμενο διάστημα και κρατούνταν επίσης στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου» σημείωσε σχετικά. Παράλληλα, τόνισε ότι η εκτέλεση πραγματοποιήθηκε σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη συγκυρία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, λίγο μετά τη Μάχη του Στάλινγκραντ και την έναρξη της σταδιακής υποχώρησης των ναζιστικών δυνάμεων στο Ανατολικό Μέτωπο. «Η εκτέλεση των 200 της Καισαριανής δεν ήταν μόνο μια πράξη αντιποίνων για τη δολοφονία του στρατηγού της Βέρμαχτ Φραντς Κρεχ από τον ΕΛΑΣ, αλλά επίσης στο πρόσωπό τους τιμωρήθηκε ο κομμουνιστικός κύκλος ως ένας εκ των βασικών εχθρών του ναζιστικού καθεστώτος» υπογράμμισε.
Αναφορικά με τον φωτογράφο που κατέγραψε τις στιγμές ακριβώς πριν την εκτέλεση των 200 της Καισαριανής, ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος δήλωσε ότι μέχρι στιγμής τα στοιχεία για την ταυτότητά του παραμένουν περιορισμένα και ότι η διαδικασία της τεκμηρίωσης συνεχίζεται. «Απ’ όσο γνωρίζουμε πρόκειται για έναν Αρχιλοχία της Βέρμαχτ, που είχε πολεμήσει στην πρώτη φάση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τραυματίστηκε στο πρόσωπο και αποστρατεύτηκε, πριν επιστρέψει στην υπηρεσία το 1943 και τοποθετηθεί στην Ελλάδα, σε μονάδα σκαπανέων στη Μαλακάσα». Όπως εξήγησε, η φωτογράφιση δεν ήταν ασυνήθιστη πρακτική για τους Γερμανούς στρατιώτες της εποχής. «Πολλοί κατέγραφαν με φωτογραφίες την παρουσία τους στις χώρες κατοχής, αποτυπώνοντας συχνά την καθημερινότητα στο πλαίσιο ενός ιδιότυπου “πολεμικού τουρισμού”, ο οποίος συνδεόταν και με την ιδεολογική ματιά του ναζισμού προς την Ελλάδα και την αρχαιότητα».
Παίρνοντας τον λόγο, ο Ορέστης Ανδρεαδάκης υπενθύμισε ότι φωτογραφίες που καταγράφουν με άμεσο τρόπο θηριωδίες είναι σπάνιες. «Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η καταγραφή της σφαγής στο Κοντομαρί, στη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης, όπου αποτυπώνεται ολόκληρη η διαδικασία της εκτέλεσης, από τη συγκέντρωση των χωρικών μέχρι τη στιγμή των πυροβολισμών» σημείωσε ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής, θέτοντας παράλληλα το ερώτημα του κατά πόσο αυτές οι φωτογραφίες λειτουργούσαν ως μηχανισμός προπαγάνδας ή απλώς ως μέσο καταγραφής της πραγματικότητας του ναζιστικού καθεστώτος, με τον ιστορικό να απαντά πως ίσχυαν και τα δύο.
Ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος στάθηκε ακόμα στη σημασία της ψύχραιμης ιστορικής τεκμηρίωσης και προειδοποίησε για τον κίνδυνο κομματικής εργαλειοποίησης της μνήμης. «Καμιά φορά ο απλός άνθρωπος είναι θύμα όχι μόνο της ιστορικής συγκυρίας αλλά και της ίδιας της ιδεολογίας και των μηχανισμών που τη στηρίζουν» επεσήμανε, εξηγώντας ότι η δημόσια συζήτηση γύρω από τέτοια γεγονότα συχνά μετατρέπεται σε πεδίο αντιπαραθέσεων. «Υπάρχει η πλευρά της ιστορικής τεκμηρίωσης που πρέπει να γίνεται με ψυχραιμία, υπάρχει και αυτό που λέμε “δημόσια ιστορία”, δηλαδή οι αντιπαραθέσεις γύρω από τη μνήμη. Κάποιες φορές υπάρχει ο κίνδυνος να επιστρέψουμε σε εμφυλιοπολεμικές προσεγγίσεις. Αυτό είναι λάθος, είτε γίνεται από τη μία πλευρά είτε από την άλλη».
Σε σχέση με την απόκτηση του φωτογραφικού αρχείου από την ελληνική πολιτεία, ο κ. Σωτηρόπουλος δήλωσε πως η επιλογή αυτή υπήρξε καθοριστική για τη διαφύλαξη της συλλογικής μνήμης. «Η ελληνική πολιτεία λειτούργησε σωστά και γρήγορα. Αγόρασε αυτές τις φωτογραφίες και τις απέδωσε στη συλλογική μνήμη, τις έκανε κτήμα ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας» ανέφερε, ενώ διευκρίνισε ότι οι φωτογραφίες αποτελούν εξαιρετικά σημαντικό ιστορικό τεκμήριο, καθώς για πρώτη φορά καταγράφουν με σαφήνεια τη διαδικασία της εκτέλεσης. «Οι φωτογραφίες δείχνουν τόσο τη θηριωδία όσο και τον ηρωισμό αυτών των ανθρώπων» είπε, προσθέτοντας ότι μία από τις εικόνες αποσαφηνίζει και μια κρίσιμη λεπτομέρεια: «Υπήρχε η εντύπωση ότι η εκτέλεση έγινε με διασταυρούμενα πολυβόλα. Η φωτογραφία όμως δείχνει καθαρά ένα εκτελεστικό απόσπασμα, στοιχείο που κάνει το έγκλημα ακόμη πιο φρικώδες».
Επιπλέον, σημείωσε ότι η τεκμηρίωση τέτοιων ιστορικών γεγονότων αποκτά ιδιαίτερη σημασία στην εποχή μας. «Σήμερα είναι πολύ πιο εύκολο να κατασκευαστούν πλαστές εικόνες ή να δημιουργηθούν ψευδείς μνήμες. Γι’ αυτό η αξία των αυθεντικών αρχείων είναι κεφαλαιώδης» ανέφερε, υπογραμμίζοντας ότι η προστασία της ιστορικής αλήθειας αποτελεί κρίσιμο ζήτημα όχι μόνο για την επιστημονική έρευνα αλλά και για τη δημοκρατία. «Η υπεράσπιση της αλήθειας δεν αφορά μόνο τους ιστορικούς. Αφορά τη σχέση της δημοκρατίας με την ίδια την αλήθεια, είτε μιλάμε για το παρόν είτε για τη συλλογική μνήμη του παρελθόντος» κατέληξε.
Να είστε καλά,— Tina AntonakouHead of Public Relations – Press Officer
