Giannis Fragoulis Δευ 5 Ιαν στις 8:37 π.μ. Σας στέλνουμε δημοσιογραφικό υλικό για την προβολή της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris που πλέον θα γίνεται κάθε Πέμπτη, στον ίδιο χώρο. Ξεκινάμε με το αφιέρωμα στον underground cinema.Ευχαριστούμε προκαταβολικά για τη δημοσίευση.– Giannis FragoulisΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥΤΣΑΚΙΣΜΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑΗ Κινηματογραφική Λέσχη Solaris προβάλλει στον Πολυχώρο Τέχνης-καφέ, Η Λυσσασμένη Γάτα, Επισκόπου Κίτρους Νικολάου 4, πίσω από την ΕΥΑΘ, περιοχή Σιντριβάνι-Ροτόντα, στη Θεσσαλονίκη, την ταινία του Τζιμ Τζάρμους, «Τσακισμένα λουλούδια» («Broken flowers»), 106΄ (2005), την Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2026, στις 8.00 μμ. Την ταινία θα προλογίσει ο Γιάννης Φραγκούλης, κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου, ο οποίος θα συζητήσει με το κοινό, μετά την προβολή της, τα θέματα που η ταινία εμπεριέχει στο κινηματογραφικό της κείμενο.Ένα ροζ γράμμα. Αυτό ευθύνεται για τα πάντα. Την ώρα που χωρίζει με την τελευταία κοπέλα του, ο αμετανόητος εργένης Ντον Τζόνστον λαμβάνει ένα ροζ γράμμα. Μια παλιά του αγάπη τον πληροφορεί ότι έχει ένα 19χρονο γιο, ο οποίος έφυγε από το σπίτι και αναζητά τον πατέρα του. Μόνο που… το γράμμα είναι ανυπόγραφο. Ποια μπορεί να είναι; Παρακινούμενος από τον ερασιτέχνη ντετέκτιβ γείτονά του, ο Ντον φτιάχνει λίστα και ξεκινά διστακτικά ένα ταξίδι δρόμου που καλείται να ενώσει τις τελείες του μυστηρίου, αλλά και της προσωπικής διαδρομής του μεσήλικα ήρωα με όσες αγάπησε, όσα ονειρεύτηκε, όσα τον τρόμαξαν και όσα τον έφεραν εδώ. Η ιδιοσυγκρασιακή ματιά του Τζάρμους σαρκάζει τρυφερά το πεισμωμένα έφηβο γεροντοπαλίκαρό του, αλλά η ταινία ανήκει επίσης στον Μπιλ Μάρεϊ και το ληθαργικό, αλλά χαμένο στο συναίσθημα βλέμμα του.Ο Τζιμ Τζάρμους αφιέρωσε αυτή την ταινία στον, άγνωστο στο ευρύ κοινό αλλά πολύ σημαντικό, Γάλλο σκηνοθέτη Ζαν Εφστάς. Αναφέρει ο σκηνοθέτης: «Η ταινία «Broken flowers» εστιάζει στον άνδρα και τη γυναίκα, στον πόθο και την επιθυμία. Επιθυμία για κάτι που λείπει και το οποίο δεν είναι δυνατό να καθοριστεί τι ακριβώς είναι αυτό. (…) Η ταινία ήταν για μένα λίγο περίεργη, επειδή στις αρχές της ιστορίας δεν εστιάζω καθόλου στον κεντρικό χαρακτήρα.Ωστόσο ο Μπιλ, μέσα από μια σωρευτική διαδικασία, κατορθώνει, στο τέλος, να μας κάνει να ταυτιστούμε μαζί του. Στην αρχή δεν γνωρίζεις αν θέλει καν ναέχει ένα γιο. Υπάρχει κάτι ασαφές σ’αυτόν. Δεν εξηγείται.Δεν ήθελα να υπάρχει μια ιστορία που να εξηγεί το παρελθόν του -μια αρχική σκηνή για την μητέρα ή τις νευρώσεις του, τίποτε τέτοιο-. Μόνο ένας άνδρας που να βλέπει τηλεόραση και ο οποίος ανακαλύπτει ότι έχει ένα γιο. (…) Ποτέ δεν μιλώ ομαδικά στους ηθοποιούς. Μόνο με έναν κάθε φορά. Τους μιλώ μόνο για τους χαρακτήρες που υποδύονται. Ποτέ! Ποτέ! για το νόημα μιας σκηνής. Δεν θέλω οι ηθοποιοί να υπερφορτωθούν από την έρευνα. Μου αρέσουν οι πρόβες όταν οι ηθοποιοί τις θέλουν, αλλά ποτέ δεν κάνω πρόβα σε σκηνές του σεναρίου». Η ταινία βραβεύτηκε με το Grand Prix (Μεγάλο βραβείο) του Φεστιβάλ Καννών 2005. Ο τρόπος του Τζιμ Τζάρμους να εικονοποιήσει την αμερικάνικη κοινωνία είναι πολύ γοητευτικός. Οι σεκάνς νομίζεις ότι είναι ψηφίδες ενός τεράστιου πίνακα, ένα ταμπλό βιβάν, που θα είναι η εικόνα μια Αμερικής πολύ διαφορετικής από αυτή που ξέρουμε, μια πραγματική εικόνα που κρύβεται
πίσω από τη βιτρίνα μιας ονειρεμένης, αστραφτερής κοινωνίας που προβάλλεται συνήθως, τονίζοντας αυτό που λέμε «αμερικάνικο όνειρο», κάτι που είναι μόνο στο φαντασιακό και είναι φτιαγμένο από αυτούς που εστιάζουν στην καταναλωτική κοινωνία και όχι στον άνθρωπο, όπως είναι, ζει και σχεδιάζει τη ζωή του με τον τρόπο που ο κάθε άνθρωπος μπορεί να το κάνει για τον εαυτό του. Αυτό το κινηματογραφικό ποίημα θα είναι η αφορμή να μιλήσουμε για το σενάριο και τη σκηνοθεσία στη σχολή του underground κινηματογράφου. ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣΤαινία: «Τσακισμένα λουλούδια»Σκηνοθέτης: Τζιμ ΤζάρμουςΈτος παραγωγής: 2005Διάρκεια: 106΄Αίθουσα: Η Λυσσασμένη ΓάταΔιεύθυνση: Επισκόπου Κίτρους Νικολάου 4περιοχή Σιντριβάνι-Ροτόντα, πίσω από την ΕΥΑΘ, ΘεσσαλονίκηΠρόσβαση: στάση Καμάρα ΟΑΣΘ, σταθμός Σιντριβάνι ΜετρόΗμέρα προβολής: Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2026, 8.00 μ.μ.Ενιαίο εισιτήριο: 5 ευρώ.ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ UNDERGROUND CINEMA Η Κινηματογραφική Λέσχη Solaris εγκαινιάζει στον Πολυχώρο Τέχνης-καφέ, Η Λυσσασμένη Γάτα, Επισκόπου Κίτρους Νικολάου 4, πίσω από την ΕΥΑΘ, περιοχή Σιντριβάνι-Ροτόντα, στη Θεσσαλονίκη, το μικρό αφιέρωμα στον underground cinema που εμφανίζεται στις ΗΠΑ από τη δεκαετία του 1960 και μετά. Τις ταινίες θα προλογίζει ο Γιάννης Φραγκούλης, κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου, ο οποίος θα συζητήσει με το κοινό, μετά την προβολή της κάθε ταινίας, τα θέματα που η ταινία εμπεριέχει στο κινηματογραφικό της κείμενο. Οι προβολές μετακινούνται χρονικά, θα γίνονται την Πέμπτη στις 20.00, στον ίδιο χώρο. Το underground cinema είναι ένα μέρος του Αμερικάνικου Ανεξάρτητου Κινηματογράφου. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 εμφανίζονται δείγματα παραγωγών αυτής της σχολής. Ουσιαστικά η ταινία «Shadows», του Τζον Κασσαβέτη, «ανοίγει» αυτή τη σχολή η οποία δεν έχει τελειώσει, μέχρι τις μέρες μας βλέπουμε ταινίες που την ακολουθούν, με προεξέχοντα σκηνοθέτη τον Τζιμ Τζάρμους. Ο Τζον Κασσαβέτης έθεσε τις αρχές αυτής της σχολής κάπως έτσι: «να τεθούν (οι ηθοποιοί) σε μια θέση όπου μπορούν να αυτοσαρκαστούν χωρίς να νιώθουν ότι αποκαλύπτουν πράγματα που τελικά θα χρησιμοποιηθούν εναντίον τους.» [Joseph Gelmis, «John Cassavete», στο «The Film Director as Superstar», Λονδίνο, Seckler & Warburg, 1971, σελ. 80.]. Κινηματογραφούσε μεγάλες σε διάρκεια σκηνές, χωρίς να διακόπτει τα πλάνα επειδή «το τραγικό των σκηνών πηγάζει φυσικά από το πραγματικό πέρασμα του χρόνου που έζησαν οι ηθοποιοί (…) Η κάμερα δεν αρκείται στο να ακολουθεί απλώς τα λόγια και τις πράξεις των χαρακτήρων. Εστιάζω σε συγκεκριμένες χειρονομίες και τρόπους. Εστιάζοντας σε αυτά τα μικρά πράγματα -τις διαθέσεις, τις σιωπές, τις παύσεις ή τις στιγμές άγχους- προκύπτει η μορφή.» [Ray Carney, «Cassavetes on Cassavetes», Λονδίνο, Faber and Faber, 2001, σελ. 288]. Ο Κασσαβέτης απέρριψε επίσης την κυριαρχία του μοναδικού οράματος του σκηνοθέτη, πιστεύοντας αντ’αυτού ότι κάθε χαρακτήρας πρέπει να είναι «ατομική δημιουργία» του ηθοποιού, αρνούμενος να εξηγήσει τους χαρακτήρες στους ηθοποιούς του, οποιαδήποτε σημαντική λεπτομέρεια. [Ray Carney, «Cassavetes on Cassavetes», Λονδίνο, Faber and Faber, 2001, σελ. 65.]. Ισχυρίστηκε ότι «η στυλιστική ενότητα αποστραγγίζει την ανθρωπιά από ένα κείμενο (…) Οι ιστορίες πολλών διαφορετικών και ενδεχομένως ασαφών ανθρώπων είναι πιο ενδιαφέρουσες από μια επινοημένη αφήγηση που υπάρχει μόνο στη φαντασία ενός εύγλωττου ανθρώπου» [ό.π.]. Η σχολή αυτή ακολουθεί τις διδαχές των σχολών Κάμερα-Αλήθεια (Kino-eye ή Kino-Pravda), του Τζίγκα Βερτώφ, του Νεορεαλισμού, όπως τον έχουμε δει στην Ιταλία και μετά στο Ιράν, και του Free Cinema, όπως εμφανίστηκε στην Αγγλία, στο μέσο της δεκαετίας του 1950, με κυριότερους δημιουργούς τους Λίντσεϊ Άντερσον, Κάρελ Ράιζ, Τόνι Ρίτσαρντσον και Λορένζα Ματζέτι.
